وهابيان و شفاعت وهابيان اصل شفاعت را قبول دارند ولى در پاره‌اى از احكام و ويژگىهاى آن ديدگاه‌هايى دارند كه راه آنان را از ديگر مسلمانان جدا كرده است . و موجب شده است كه آنان - طبق مبنا و روش خاصى كه در برخورد با مخالفان فكرى و عقيدتى خود دارند - عقيده‌ى مسلمانان ديگر را در مسأله‌ى شفاعت ، عقيده‌اى شرك‌آلود معرّفى كنند . مهم‌ترين مسأله‌ى مورد اختلاف آنان و مسلمانان ديگر در مورد شفاعت به درخواست شفاعت از شافعان بازمىگردد . درخواست شفاعت از شافعان - چه درحال حيات آنها و چه پس از مرگ آنان - از نظر مسلمانان امرى جايز و مشروع است ، ولى به اعتقاد وهابيان چنين كارى نامشروع و بلكه شرك‌آميز است . به عبارت ديگر درخواست شفاعت به دو صورت ممكن است ، يكى اين‌كه انسان مستقيماً از خداوند بخواهد كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و ديگر كسانى كه مأذون در شفاعت مىباشند در حق انسان شفاعت كنند ، مثلًا بگويد : « اللّهم شفّع لي محمداً صلّى اللّه عليه و آله » . و ديگرى اين‌كه از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و ديگر صاحبان مقام شفاعت بخواهد كه نزد خداوند براى او شفاعت كنند . مثلًا بگويد : « يا محمد صلّى اللّه عليه و آله اشفع لي عند اللّه » يا « كن لي شفيعا عند اللّه » . وهّابيان تنها صورت نخست را پذيرفته‌اند ، و صورت دوم را نامشروع و مشركانه مىپندارند .